Bönüş Yolu

Gece, örterken mantosunu,
Şehrin üstüne
Bir yanan,
Kandil, kalır sokakta
İnatla, yanmakta içten içe…
Aydınlatmakta, etrafını,
Sinsice…
Yayılır, kızıllığı usulca,
Sokakta, gülümseyen bir yüze
Çizer portresini çizgiler,
Mest olur gönlü,
Adımları yol alır,
Arnavut kaldırımlı sokakta…

Bahçe kapısından, bir ses duyulur
Kulakları tırmalar gıcırtısı.
Kapı aralanır yavaşça,
Bir yüz görülür aralığından
Bekler, nuru aydır,
Selvi revanı
Yüzü gülümseyen,
Bir melek durur.
Sarılır ayağına iki minik kol biran
Çığlıkları duyulur…

Yorgunluk, o anda,
Pir i nur olur.

Saydin

24 Mart 2010